Untitled Document

De kerk wisselde een aantal maal van bezetter tijdens de nacht. De Duitsers hadden een obsevatiepost in de klokketoren. De twee soldaten die op de avond van de 5de dienst hadden, vuurden met hun machinegeweer op de para's en verdwenen daarna. Ongetwijfeld zijn zij het die de pastoor tegenkwam die op dat moment bezig was met de voorbereidingen van de ochtendmis alsof er niets aan de hand was. Beide mannen vroegen hem om hen te verbergen in de sacristie waarbij ze hem beloofden nergens aan te komen. "Zelfs niet de miswijn?", vroeg de pastoor. Hij keerde hun de rug toe.
Vervolgens klommen de para's in de klokketoren. Er was in de kerk een vuurgevecht. Nog steeds zijn kogelgaten te zien en bloedvlekken voor een biechtstoel.

The church changed hands a few times during the night. The Germans had an observation post in the belltower. The two soldiers who were on duty in the evening of the 5th, fired with their submachineguns at the paratroopers and then disappeared. They are - without doubt - the ones who met the priest in the church when he was preparing for the morning mass as if nothing had happened. The two men asked him to lock them up in the sacristy, promising him that they wouldn't touch anything. "Not even the wine for the mass?" , asked the priest. He turned his back on them.
Next the paratroopers climbed the belltower. There was exchange of fire in the church. One can see bullet holes and blood staines in front of a confessional.

In de buurt van Holdy waren ongeveer 70 man van de 506th PIR en de 82nd Airborne Division gestuit op een niet ontdekte batterij van vier 105mm kanonnen. Samen met nog 70 of 80 man van 1st Battalion die waren verzameld bij de commandopost van Kolonel Sink, werden zij er naar toe gestuurd onder aanvoering van Capt. Lloyd Patch van de 1st Battalion Headquarters Comapany en Capt. Knut Raudstein van Company C. De batterij werd overweldigd en Capt. Patch droeg de verantwoordelijkheid voor de bewaking ervan over aan een luitenant van het 502nd die zojuist 40 tot 50 man aan versterking had meegebracht. Capt. Patch besloot om naar St Marie du Mont te gaan, waar een vrij sterke vijand nog steeds weerstand bood. Vanwege zwaar mortiervuur moest hij snel terug. Het was hem opgevallen dat het vuur zijn bewegingen volgde en hij concludeerde dat dit werd geregeld vanuit een observatiepost in de kerktoren. Hij keerde met enkele para's terug naar Holdy, richtte een van de kanonnen en schakelde de observatiepost uit bij het eerste salvo. Daarna keerde hij terug naar het dorp.

Near Holdy about seventy men of the 506th PIR and the 82nd Airborne Division had run into a previously unlocated battery of four 105 mm guns. Together with an additional seventy or eighty men from the 1st Battalion who were assembled at the command post of Colonel Sink, they were sent up under Capt. Lloyd Patch of the 1st Battalion Headquarters Company and Capt. Knut Raudstein of Company C. The battery was overrun and Capt. Patch turned the responsibility for guarding the guns to a lieutenant of the 502nd who just brought in forty tot fifty reinforcements. Capt. Patch decided to take his men on to St. Marie du Mont where a relatively strong enemy force was still resisting. Because of heavy mortar fire, he had to back from it soon. Patch noted that the fire was pretty well following the movements of his men and he concluded that it was being regulated from an observation post in the tower of the village church. He returned with some of his men to the battery at Holdy, boresighted one of the guns and knocked out the observation post out of the steeple in the first couple of rounds. Then his men pressed back into the village.

In eerste instantie begon de luitenant die zijn twijfels had om de batterij te behouden met de vernietiging ervan. Kolonel Sink stuurde een bericht dat de kanonnen behouden moesten blijven omdat hijzelf weinig artillerie had. Zijn bericht kwam op tijd om nog een van de kanonnen te behouden.

At first the lieutenant, doubtful of his ability to hold the battery, began destruction of the battery. Colonel Sink sent word to save the guns, as he had little other artillery available. His orde came in time to rescue only one of the four guns.

David Rogers in St Marie du Mont - zijn verhaal

Toen mijn parachute open ging, zat ik direct boven de kerktoren van St. Marie du Mont. Het was volle maan en er waren maar een paar wolken, zodat alles goed te zien was. Toen ik naar beneden keek, zag ik het beeld van het dorp, dat er precies uit zag als het plaatje dat ik zo goed had bestudeerd in Upottery. Ik wist zeker dat ik boven de kerktoren was in dat kleine Franse plaatsje.
Ik daalde af naar de rand van het dorp an landde met mijn parachute in een kleine boom in een heg. Ik was ongeveer 25 meter verwijderd van enkele huizen. Ik ontdeed mij van mijn parachute en keek om mij heen en zag een schaduw zo'n 50 meter van mij af langs de heg naar mij toe komen. Ik gebruikte mijn cricket en hoorde twee klikken terug. We gingen naar elkaar toe en ik ontmoette mijn battalion Sgt. Major, Sgt. Issac Cole. We waren heel blij dat we elkaar zagen.
Op dat moment kwamen er nog steeds transportvliegtuigen over en schoten klonken van alle kanten. Al snel hadden Sgt. Cole en ik 6 of 7 man verzameld, van wie ik niemand kende. We namen niet de moeite om hun namen te vragen of te vragen tot welke eenheid zij behoorden. We waren gewoon blij dat we deze kleine groep op een plek hadden.
Na wat overleg besloten we naar de kerk en naar het centrum te gaan. Toen we door de straat liepen, klopten we aan een deur om informatie te vragen over de vijand. Een wat oudere Fransman deed open. Een van ons sprak wat Frans en vroeg hem waar de Duitsers waren. Hij zwaaide met zijn hand boven zijn hoofd en antwoordde :" Overal".
We gingen verder naar de kerk en besloten dat we naar binnen zouden gaan, waarbij de ene helft benedenzou blijven en de andere helft de toren in zou gaan. Sgt. Cole, ikzelf en drie andere para's gingen naar boven. Bovenin aangekomen zagen we dat we in alle richtingen konden vuren en in vrijwel elke richting een goed uitzicht hadden. We zouden ons best doen om te voorkomen dat de Duitsers zich in het dorp konden verplaatsen.
Het werd snel licht en toen het zover was, keek ik richting Utah beach en zag ik zoiets indrukwekkends dat ik nooit eerder had gezien. Honderden schepen lagen voor de kust en sommige schepen vuurden landinwaarts. Later kwamen vliegtuigen bommen afwerpen. Na enige tijd zagen we de landingsboten naar de kust komen. Nu wisten we dat de landingstroepen op weg waren.
Later zagen we dat een eenzame para over de stoep langs de huizen sloop. Hij kwam voorbij de hoek van een andere straat die op het kerkplein uitkwam toen hij op de stoep neerviel. We hoorden een schot en we wisten dat hij geraakt was. Hij bewoog niet meer dus we wisten dat hij waarschijnlijk dood was. Dit was een trieste aanblik. Op dat moment realiseerden we ons dat we in een dodelijk spel zaten van doden of gedood worden. Na een paar minuten kwam een Duitse soldaat om de hoek en begon de dode paratrooper te doorzoeken. We vuurden onze wapens op hem af en hij viel dood neer, dwars over het lichaam van de para.
Later op de ochtend reden twee Duitse soldaten in een klein voertuig het dorp binnen. Toen we ze onder ons zagen openden we het vuur. Een van hen -ik herinner mij dat hij rode haren had - sprong uit het voertuig en rende over de stoep onder ons. Hij keek naar links en rechts om uit te vinden waar de schoten vandaan kwamen. Hij kwam niet ver voordat hij dood op de stoep neerviel. De bestuurder zette het voertuig in de achteruit en reed naar achteren. Hij kwam tegen een huis aan en stopte. De bestuurder zakte dood in elkaar tegen de tijd dat het voertuig stil stond.
Vroeg in de middag zag ik een Amerikaanse tank op ongeveer 60 meter verwijderd met zijn loop gericht op de kerktoren. Ik vouwde de vlag uit en zwaaide ermee naar de tank. Dat zwaaien behoedde ons niet van wat granaatvuur. Het was niet de tank die op ons vuurde. Een artilleriegranaat kwam gillend de toren voorbij. Door het geluid wisten we dat hij vanuit een andere richting kwam dan van de tank. Even later hoorde we opnieuw een artilleriegranaat op ons afkomen. Deze sloeg boven ons in met een geweldige knal. Puin viel naar beneden en er zat een groot gat in de toren. Het was een wonder dat niemand van ons gewond raakte.
Snel nadat de granaat de kerktoren had geraakt, kwamen landingstroepen en andere para's het dorp binnen en gingen we naar beneden. Cole en ik haalden mijn parachute uit de boom. Ik sneed er twee lappen uit en stopte ze in mijn rugtas. Nog steeds heb ik deze stukken stof van de parachute waarmij ik in Normandie naar beneden kwam.
Aan het eind van de middag vertrokken we naar Holdy, waarvan we hoorden dat daar mijn compagnies commandant, Capt. Patch en andere leden van mijn compagnie zaten. Toen we daar aankwamen, hoorden we dat zij vier artilleriekanonnen hadden veroverd en dat Sgt. William King een van de kanonnen had gericht op de kerktoren in de verte. Ze dachten dat het een Duitse observatiepost was. De omgeving van de vier kanonnen was bezaaid met dode Duitsers en enkele paratroopers. De dode para's waren van de mortiereenheid van onze compagnie. Ze waren bij hun landing in en rond het gebied van de kanonnen direct doodgeschoten.
Tegen deze tijd werd het donker en hoorden we dat we de volgende ochtend richting Carentan zouden gaan.

David Rogers in St Marie du Mont - his story

When my parachute opened, I was directly above the church steeple of the church in Ste-Marie-du-Mont. The moon was full and there were scattered clouds which made every thing on the ground easy to see. When I looked down, I saw the picture of Ste-Marie-du-Mont. It looked just like the picture I had studied so intensely at Uppottery. I knew without a doubt that I was over the church steeple in that small French village.
I drifted to the edge of the village and landed with my parachute caught in a small tree in a fence row. I was probably 75 ft from some buildings. I got out of my parachute and was looking around the area when I saw a shadowy figure about 150 ft along the fence row moving toward me. I clicked my cricket and received two clicks in return. We moved toward each other and I met my Battalion Sgt Major, Sgt Issac Cole. We were extremely happy to see each other.
At this time, troop carrier planes were still flying over and gunfire sounds were coming from every direction. It wasn't long before Sgt Cole and myself had gathered together 6 or 7 other paratroopers, none of whom I knew. We didn't bother to ask their names or what unit they belonged to. We were just glad to have this small group together in one place.
After some consultation, we decided to move toward the church and the center of the village. As we moved along the street, we decided to knock on a door and try to get some information about the enemy. An elderly French man answered our knock. One of the men in our group could speak some French and he asked him where the Germans were. Waving his hand over his head, he said, "every where."
We proceeded on to the church and decided that we would enter and have half of our group stay on the ground floor and the others would go up into the steeple. Sgt Cole, myself and three of the other men would go up the steeple. After going to the upper reaches of the steeple, we found that we had could fire in every direction and had a good view in most every direction. We would do our best to prevent any German troops from moving through the village.
Daylight was not long in coming and when it did I looked toward Utah Beach and saw the most awe inspiring sight I had ever seen. There were hundreds and hundreds of ships of various kinds laying off the beach. I could see some of the ships firing on the beach. Later there were planes dropping bombs. After some time had passed, we saw the boats caring the landing forces moving toward the beach. We now new the sea landing forces were on their way.
We later saw a lone paratrooper moving along the sidewalk hugging the buildings as he moved. He was passing the corner of a building where another street entered the church square when he collapsed to the sidewalk. we heard the shot and we knew he had been hit. he didn't move after he fell so we knew that he was probably dead. This was a sobering event, At that moment, we realized that we were in a deadly game of kill or be killed. After a few minutes, a German soldier came from around the corner of the building where the dead paratrooper lay and begin to go through the trooper's pockets. We begin to fire our weapons at the German and dropped across the paratroopers body.
Later that morning two German soldiers came riding into the village driving a small vehicle. When they came into view below us we opened fire. One of them, I remember he had red hair, jumped of the vehicle started running along the sidewalk below us. He was looking left and right trying to determine where the gunfire was coming from. He didn't go far before he dropped to the sidewalk dead. The driver of the vehicle had placed it in reverse and it was moving backward. It backed into a building and stopped. The driver was slumped over dead by the time the vehicle stopped.
In the early afternoon I saw an American tank about 175 yards distance with it's gun pointed toward the steeple. I unfolded the flag and waved it at the tank. That wave did not save us from some shell fire. It was not the tank that was firing at us An artillery shell came screaming by the church steeple. From the sound, we knew the shell was coming from a different direction than the tank. A moment or two later we heard another artillery shell screaming toward us. This one hit the steeple above us with a very loud explosion. Debris begin to fall from the explosion and a big hole was opened in the steeple. It was a miracle that none of us were hurt.
Some beach forces and other paratroopers arrived in the village soon after the artillery shell hit the steeple and we came down from the steeple. Cole and myself went and pulled my parachute from the tree. I cut two panels out of it which I folded and placed in my back pack. I still have this piece of my parachute that lowered me to the ground in Normandy.
We moved out of Ste-Marie-du-Mont late that afternoon and went to Holdy where we had learned that My company commander, Capt. Patch and other members of my company were located. When we arrived at Holdy we were told that they had captured 4 artillery guns and that Sgt William King had boresighted one of the guns and fired it at the church steeple they could see in the distance. They thought that the steeple was being used by the Germans to direct artillery fire.
The area around the four guns were littered by dead Germans and a few paratroopers. The dead paratroopers were from our company mortar squad. They had landed in and around the area of the guns and were immediately killed before getting out of their parachutes. By this time it was getting dark and we learned we would be heading toward Carentan the next morning, June 7th.