Untitled Document

"Toen ik in mei 1942 nog steeds in Panama was, werd ik uitgekozen als lid van het kader dat het 506st Parachute Infantry Regiment zou vormen. Op 15 juni 1942 verlieten we Panama en vloog ik naar Kelly Field, San Antonio op onze reis naar Fort Benning. Voordat ik doorging naar Fort Benning, ging ik eerst voor tien dagen naar huis in Texas.
Het kader werd vanuit Fort Benning overgebracht naar een plaats in het noordoosten van Georgia, genaamd Camp Toombs (=graf). Dit was vlak bij de plaats Toccoa aan Highway 13. Aan deze snelweg lag tussen Camp Toombs en Toccoa een lijkkistenfabriek. Onze kadercommandant, kolonel Robert F. Sink, vond het niet verstandig om rekruten over Highway 13 langs zo'n fabriek naar Camp Toombs voor parachutisten training te sturen. Hij liet de naam veranderen in Camp Toccoa.
Spoedig kregen we rekruten van overal uit de US. Zij kwamen vers uit de burgermaatschappij en hadden geen idee waar ze in terecht waren gekomen."

"In May 1942 while still in Panama I was chosen as a member of the cadre that would form the 506th Parachute Regiment. We left Panama June 15, 1942 and were flown to Kelly Field, San Antonio on our journey to Ft. Benning. I first went to my home in Texas for ten days before proceeding to Ft. Benning.
The Cadre was sent from Ft. Benning to a place in northeast Georgia called Camp Toombs. This was near the town of Toccoa on highway 13. On highway 13 between Camp Toombs and Toccoa was a casket factory. Our cadre commander, Col. Robert F. Sink, didn't think it was wise to bring recruits down highway 13 past a casket factory to Camp Toombs for parachute training. He got the name changed to Camp Toccoa.
We soon began receiving recruits from all over the US. These recruits, fresh from civilian life, had no idea what they were getting into."

"Het 506st Parachute Infantry Regiment werd opgericht op 20 juli 1942 met kolonel Robert F. Sink als commandant. Sink begon bij de luchtlandingstroepen als compagnies commandant van B-compagnie van het 501ste parachutisten bataljon. Kolonel Sink bleef commandant van het 506de totdat het regiment samen met de 101ste Airborne divisie werd geïnactiveerd in Auxerre in Frankrijk op 30 november 1945.
Het trainingsprogramma in Camp Toccoa was het zwaarste van alle trainingen in het Amerikaanse leger. Van de 5000 die aan de training begonnen, haalden slechts 2000 de sprongen in Fort Benning. We raakten er tijdens die fase van de training nog een aantal man kwijt, maar ik denk dat meer dan 98% de wing behaalden. Het regiment werd rond 28 november verplaatst naar Fort Benning voor de sprongen en de wings werden enkele dagen voor Kerstmis uitgereikt; iedereen kreeg verlof om thuis de Kerstdagen door te brengen.
Ergens in het begin van 1943 werd het regiment overgeplaatst naar Camp McCall in North Virginia voor tactische trainingen als regiment. In begin juni werden we toegevoegd aan de 101ste Airborne Divisie en gingen we verder met wat genoemd werd de "Tennessee Maneuvers". Het 506de had voor deze operatie zijn basis in Morganfield in Kentucky. Na de oefening keerden we niet meer terug naar Camp McCall, maar naar Fort Bragg in North Carolina waar wij zouden blijven tot september waar we uiteindelijk vandaan vetrokken naar Engeland."

"The 506th Parachute Infantry Regiment was created on July 20, 1942 with Col. Robert F. Sink as it's commander. Colonel Sink began his Airborne duty as company commander of company B 501st Parachute Battalion in October 1940. Colonel Sink remained in command of the 506th until it was deactivated along with the 101t Airborne Division on November 30, 1945 at Auxerre, France.
The training program instituted at Camp Toccoa was the most severe and rugged of any of the US Army. Of the 5000 that began the training, only 2000 made it to Ft. Benning for the qualifying jumps. We lost a few more during this phase of their training. I believe 98% + received their parachute wings.
The Regiment was moved to Ft. Benning about November 28 for the qualifying jumps. The men received their parachute wings a few days before Christmas and all were given a leave to visit their homes for the holidays.
Sometime in early 1943 the Regiment was moved to Camp McCall, North Carolina for tactical training as a regiment. In early June we joined the 101st Airborne Division and we went on was was termed "the Tennessee Maneuvers". The 506th was based at Morganfield, Kentucky for this operation. After the maneuvers, we returned not to Camp McCall but to Ft. Bragg, NC where we would remain until September, at which time we left for our move to England."

Het verhaal wordt verteld door David M. Rogers, destijds eerste sergeant in de Hq Co, 1st Battalion, 506th PIR, 101st Airborne Division nummer 6262210. Het verhaal is samengesteld uit de vele contacten die David en ik met elkaar hebben via email.

The story is told by David M. Rogers. He was 1st Sergeant Hq Co, 1st Battalion, 506th Parachute Infantry Regiment, 101st Airborne Division. Army number 6262210. The story is composed from the many - sometimes daily - email contacts David and I have.

"Ik tekende voor militaire dienst in Lufkin, Texas en werd naar Housten gestuurd waar ik op 13 augustus 1935 mijn eed aflegde. Daarna ging ik door naar Fort Sam Houston in San Antonio, Texas waar ik werd ingedeeld in het 23e Infanterie Regiment van de Tweede Infanterie Divisie.
Vanaf mijn jeugd noemde iedereen mij "Buster" en dus gebruikte ik die naam ook toen ik dienst nam. Kort nadat ik parachutist was geworden begonnen mijn kameraden mij "Buck" te noemen; mijn vrouw noemt mij nog steeds "Buck", want onder die naam leerden wij elkaar kennen. Al mijn kameraden kennen mij alleen als "Buck" en pas na de oorlog begon ik mijn echte naam - David M. Rogers - te gebruiken."

"I signed for service in the Army at Lufkin, TX and was sent to Houston, TX for swearing in on August 13, 1935. I was sent to Ft. Sam Houston, San Antonio TX. There I was placed in the 23rd Infantry Regiment, 2nd Infantry Division.
Since I was very young, every one called me Buster, although the name on the record was and is David M. Rogers. I attended the public schools as Buster Rogers so that is the name I used when I joined the Army. It wasn't long after becoming a paratrooper that my comrades began calling me "Buck". My wife calls me Buck as that was the name used at our introduction. All my comrades in the paratroops knew me only as Buck and after the War, I began using my real name."

"In oktober 1940 werd er in mijn compagnie een oproep gedaan voor vrijwilligers voor de vorming van het 501st Parachute Battalion. Ik gaf mij ogenblikkelijk op omdat ik wist dat dit batajon de basis ging vormen van de Amerikaanse luchtlandingstroepen en ik wilde hier deel van uit maken. Samen met enkele anderen van de 23ste, 9de en 38ste infanterie regimenten werden wij uitgekozen en gestationeerd in Fort Sam Houston. Mijn groep arriveerde op 13 november 1940 in Fort Benning, Georgia op Lawson Field.
Na aankomst begon de training tot parachutist. Alles moest op dubbele snelheid wanneer wij buiten de tent of de barak waren ; aanvankelijk werden wij ondergebracht in tenten, later in nieuw gebouwde barakken. Tot eind februari ging de training door, waarna de kwalificatiesprongen uit een vliegtuig begonnen (Army Air Corps C-39). De eerste sprong was van 1500 voet; de andere sprongen van 750 voet. Enkele mannen weigerden tijdens deze periode te springen. Zij werden binnen twee uur na hun weigering uit het 501ste verwijderd en overgeplaatst. Hierop was geen uitzondering; bij een weigering om te springen was het "over en uit". Ergens in maart 1941 waren de kwalificatiesprongen gedaan en kregen wij onze wings en certificaat."

"October 1940 a call for volunteers to form the 501st Parachute Battalion was received at our Company. I volunteered immediately for this service. I did this because I knew this Battalion would be the beginning of the US Army's airborne forces and I wanted to be part in this undertaking. I was chosen among some others from the 23rd, 9th and 38th infantry regiments stationed at Ft. Sam Houston. Our group arrived at Ft. Benning, GA and it's Lawson Field November 13, 1940.
After settling in, we began our training to become a paratrooper. We were required to move at double-time any time we were out of our tents or barracks. When we arrived at Ft. Benning, we were placed in tents with dirt floors. We later moved into newly constructed barracks. We continued our training until late February. The plane used was the Army Air Corps C-39. The first jump was from 1500 feet altitude, the other jumps were from 750 feet.
Some of the men refused to jump during this qualifying period. They were transferred out and removed from the 501st within two hours of refusing to jump. There was no exception to this rule : you refuse to jump and you are out and gone.
We finished our qualifying jumps sometime in March, 1941. We received our parachute wings and certificate of proficiency March 21."

"De training en sprongen in groter verband gingen door tot juli toen C-compagnie - de compagnie waar ik in zat - per boot vanuit New Orleans op 5 juli 1941 naar de Kanaalzone in Panama werd gezonden voor bescherming en verdediging en voor jungletraining. Wij werden ontscheept en per truck overgebracht naar Howard Field, een trainingscentrum van de Army Air Corps vlak bij Fort Kobbe. De andere drie compagnies van het 501st zouden in september volgen.
De eerste sprong in Panama was op 10 augustus 1941 op het vliegveld Rio Hata, 90 mijl van de kust van de Grote Oceaan. Er werden 4 C-47 gebruikt en 8 B-18 bommenwerpers omdat er op dat moment in de Kanaalzone niet genoeg C-47's waren. Ik had geluk en sprong uit een C-47. Na de aanval op Pearl Harbor werd C-compagnie voor bewaking overgebracht naar Rio Hata. De landingsbaan eindigde bijna aan de waterlijn. Langs dit deel van de Grote Oceaan waren geen zandstranden en vanaf het eind van de landingsbaan ging het 10-12 meter recht naar beneden tot het water. Mijn peloton zette de tenten vlak bij het einde van de landingsbaan op en elke dag zwommen we in de oceaan. B-17's vlogen elke ochtend voor patrouille uit en kwamen 's middags weer terug."

"Training and mass jumps continued until July when C company - the company I was in - was sent by boat to the Panama Canal Zone. We sailed from New Orleans on July 5, 1941. We were sent to the Canal Zone for added protection for the Canal and for jungle training. After arriving in Panama, we disembarked at the Pacific end of the Canal and were trucked to Ft. Kobbe Howard Field, an Army Air Corps training field nearby Ft. Kobbe. The other three companies of the 501st would follow us to Panama in September.
Our first jump in Panama was at Rio Hata airport, 90 miles up the Pacific coast. This was on August 10, 1941. Since there were not many C-47s in the Canal Zone at that time, we used 4 C-47s and 8 B-18 bombers for this jump. I was lucky and jumped from one of the C-47s.
After Pearl Harbor, C company was moved to Rio Hata to guard the airport. The runway ended almost to the waters edge. There was no sandy beach along this stretch of the Pacific. It was about a 30 to 40 foot drop to the water down a very steep incline near the end of the runway. My squad set up tents near the water at the end of the runway. We took a swim in the ocean each day. B-17 bombers would leave each morning at 4:00 AM to patrol the Pacific. They returned at about midafternoon."

"Het duurde niet lang of we waren weer terug in Fort Kobbe. Na terugkomst werden Lt. John Minter, ik en nog een andere soldaat uitgekozen voor een jungle patrouille. Wij namen gedroogd voedsel voor twee weken, wapens, munitie en andere benodigdheden mee. Per truck werden wij tot 30 mijl van het Panamakanaal gebracht en trokken daarna te voet naar de rivier de Cheppo. 's Avonds laat kwamen wij in een dorpje aan waar de nacht werd doorgebracht; het dorpje lag vlak bij de rivier. We vroegen aan twee jonge indianen of zij ons in hun kano's stroomopwaarts wilden roeien. We spraken een prijs af en spoedig gingen we langzaam stroomopwaarts. Drie dagen lang duurde de tocht en brachten de nacht door op de oever. Toen besloten we terug te keren via dezelfde route naar Fort Kobbe. Tijdens deze patrouille kwamen we niets bijzonders tegen. Mensen zijn we niet tegen gekomen, wel iguanas, apen, luiaards en een paar dodelijke gifslangen. We zagen geen enkele jaguar, maar een of twee hebben ons waarschijnlijk gezien.
Enkele weken na de patrouille kwam Lt. Minter bijna om tijdens een oefensprong. De vleugelpunt van een C-47 raakte zijn reserve parachute precies in het midden. Zijn hoofdparachute trok hem mee met ongeveer 2 meter van de vleugel en bracht hem veilig aan de grond. Hij werd ernstig gewond maar overleefde het. De reserve parachute redde zijn leven op een heel bijzondere manier.
Ik kreeg een andere bijnaam tijdens mijn verblijf in Panama : "Buck". Vanaf die tijd werd ik "Buck Rogers" genoemd. Mijn vrouw noemt mij nog steeds "Buck"."

"This duty didn't last long before we were back af Ft. Kobbe. After returning to Ft. Kobbe, Lt. John Minter, myself and a private whose name escapes my memory, were picked to go on a patrol into the jungles toward South America. We took with us dried food to last for two weeks. We also took arms, ammunition and other necessities. We went by truck for about 30 miles distance from the Canal where we began walking toward the Cheppo river. Late in the evening we came to a small village where we spent the night. This village was near the Cheppo river. We asked two young Indian men if they would row us up the river in their dugout canoe. They agreed for a price and we were soon slowly moving up the river. We canoed up the river for three days spending nights on the river bank. At this time, we decided to turn and retrace our path down the river and eventually to Ft. Kobbe. We found nothing out of the ordinary while on this patrol. We didn't see any people while going up the river. We saw only iguanas, monkeys, sloths and a few poisonous snakes. We didn't see any jaguars but one or two probably saw us.
Some weeks after the patrol while on a training jump, Lt. Minter was almost killed. The wing tip of a C-47 struck his reserve parachute dead center. His main parachute pulled him along with 6 to 8 feet of the planes wing and safely lowered him to the ground. He was severely injured but survived. The reserve parachute saved his life in a very unique way. There was nothing wrong with Lt. Minter's main parachute. That chute saved his life. I don't remember exactly how this accident happened, if I ever knew. I was in that jump, but I was not in his plane or the plane that struck him. Maybe the wingtip of a plane flying behind his struck him. His reserve chute cushioned the blow, otherwise, he would have been killed instantly. This accident also told us something about the strength of our parachutes.
Lt. Minter was a Lt. Winters type of guy, everyone thought highly of him as a man and an officer. I never saw him again after the accident. I was told that he was in the hospital for months. He did recover sufficiently to remain in the Army on active duty, but not as a paratrooper, for the duration of the war. He passed away 5 or 6 years ago.
I acquired another nickname while in Panama : "Buck". From that time on I was referred to as "Buck Rogers". My wife still calls me "Buck"."

David Rogers' persoonlijke herinneringen aan de sprong tijdens Market Garden.

David Rogers tells us what he remembers about his combat jump during Market Garden.

We vertrokken van het vliegveld Membury in Wiltshire, Engelnad rond 11.30 's morgens op een prachtige, zonnige dag. Nadat we in formatie waren gekomen, vlogen we in oostelijke richting en over de kalkrotsen van Dover. We vlogen op ongeveer 400 meter hoogte over het Kanaal. Ergens ter hoogte van de west-vlaamse kust vlogen we België binnen. De vlucht draaide in de buurt van Leopoldsburg (B) naar links richting het noorden naar onze dropzone bij Son.

We took off from Membury airfield Wiltshire, England about 11:30 AM on a beautiful sunny day. After getting in formation, we headed East and flew over the White cliffs of Dover. We were flying at about 1200 ft altitude when passing over the English Channel. We flew into Belgium somewhere over the coast of West Flanders. The flight turned left in the vicinity of Leopoldsburg, Be.and headed north toward our drop zone at Son.

Nadat we de Britse frontlinie waren gepasseerd, kregen we zwaar luchtafweergeschut. We hadden een escorte van jachtvliegtuigen en ik zag ze naar de geschutsposities op de grond duiken. Ik zag de zwarte rookwolken van exploderende granaten rond ons vliegtuig, waarbij het vliegtuig op en neer ging als een granaat dichtbij explodeerde. Ik denk dat ons vliegtuig door wat granaatscherven is getroffen. Zeker weet ik het niet, maar het voelde zo aan. Veel vliegtuigen werden getroffen en een of twee werden neergehaald, misschien meer. Ik heb nooit geweten hoeveel vliegtuigen er door vijandelijk vuur verloren zijn gegaan, van de vliegtuigen die de 506th vervoerden bedoel ik.

After passing over the British front line, we began receiving heavy anti-aircraft fire. We had a fighter plane escort and I could see them diving at the gun positions on the ground. I could see the black puffs of smoke as the shells exploded around our plane. the plane seem to be a little bouncy when the shells exploded nearby. I think our plane must have received some of the shrapnel. I never new for sure whether we were hit, I just sensed it. many of the planes were hit and one or two were shot down, maybe more. I never new the numbers on how many planes were lost by hostile fire. I, of course, am referring to planes carrying the 506.

Toen we in de buurt van Son kwamen, ging het rode licht aan. We stonden op en haakten ons vast aan de kabel boven ons. We waren klaar en wilden het vliegtuig uit.

As we approached the vicinity of Son, the red light came on and we stood up and hooked our static lines to the overhead cable. We were ready and anxious to exit the plane.

Het groene licht ging aan en we begonnen het vliegtuig te verlaten. Toen mijn parachute open ging, keek ik naar beneden en zag dat prachtige open veld. Toen zag ik uit naar een zachte landing. Overal kwamen parachutes naar beneden. Ik hoorde geen vijandelijk vuur van waar dan ook. Daardoor voelde ik mij beter met duidelijk minder angst.

The green light came on and we begin our exit of the plane. When my parachute opened, I looked down and saw this wide beautiful open field. I then looked forward to a soft landing. There were open parachutes descending all around. I did not hear any hostile fire coming from any direction. That made me feel better with considerable less anxiety.

In sommige boeken die ik gelezen heb, staat dat het zonnig weer was in Son toen we sprongen. Ik herinner me echter heel duidelijk dat het bewolkt was zonder zon toen ik landde. Misschien en waarschijnlijk werd het later zonniger.

Some books I've read says it was sunny over Son at the time we jumped. I very clearly remember an overcast sky with no visible Sun at the exact time I landed. There may have been and probably was sunshine later.

We moesten ons verzamelen aan de rand van een dennenbos dat ten zuiden van drop zone "C" lag, tussen ons en Son. Ik landde twee- tot driehonderd meter van het verzamelpunt voor het 1e battion 506. Ik geloof dat binnen ongeveer 30 minuten het eerste battalion was verzameld en doortrok naar Son en de brug over het Wilhelmina kanaal.

We were to assemble in the edge of the pine forest which lay to the south of Drop Zone C and between us and Son. I landed two or three hundred meters from the assembly point for the 1st Bn 506. I believe it took only 30 minutes to assemble the 1st Bn and start the move on Son and the bridge across the Wilhelmina Canal.

Ik durf te zeggen dat de sprong op drop zone "C" de beste sprong was van het 506th in meerdere opzichten. Het was nauwkeurig in plaats en tijd, er waren minder ongevallen en vrijwel geen vijandelijk vuur.

I would venture to say that the jump at Drop Zone C Son was the best jump, in several respects, ever made by the 506 Regiment. It was accurate in place and time, there were fewer jump injuries and almost zero hostile fire.

David "Buck" Rogers
Hqs 1st Bn 506 PIR

Wordt vervolgd - To be continued ...