Ik ben Ad (Amos)
Moest, een van de vier re-enactors op de foto’s (die grijze postfuif).
Dankzij de inspanningen van o.a. Alex een prachtige kans aangeboden gekregen:
bezoekje aan het eaglesnest. Zoiets laat je niet lopen natuurlijk. In al die
jaren (sinds 1995) re-enactment nog nooit daar geweest. Hoogste tijd dus.
Na een a-sociaal vroeg tijdstip alles en iedereen ingeladen in de bus en richting
Bois Jacques. Kijk een en ander maar na in de serie “Band of Brothers”.
De ervaringen van de Easy Company lopen als een rode draad door de reis. Vervolgens
een maginotfort uit de tweede wereldoorlog, Hagenau ("Band of Brothers")
en - zeer luguber - het eerste concentratiekamp Dachau.
Gelukkig kunnen we ontspannen (alhoewel) in Oostenrijk (goed bier). Dan de "big finale": Berchtesgaden.
Dit betekent omkleden in vol ornaat.
De Oostenrijkers hadden 's morgens al zoiets van : “die sporen niet”.
De Duitsers wisten helemaal niet wat ze zagen. Verschillende mensen die onze
uniformen nog echt meegemaakt hebben keken met stille woede toe hoe we op
het stationsbordes stonden. De nieuwere generatie hielden het evenals de Oostenrijkers
maar op dat wij uit de rails gelopen waren.
Na dit intermezzo de laatste meters gereden. Bezoekje museum, rondlopen, je
kent dat wel en dan de busrit naar boven. Hier was ik toch wel benieuwd naar
de reaktie van het personeel en de bezoekers. Vier man met wapens ! Wil je
moeilijkheden, dan is dit het juiste moment. Niet dus. Alles mag en kan, behalve
de bronzen deuren dichtdoen ten behoeve van foto’s. We zijn duidelijk
niet de eerste “Band of Brothers” die dit doen. (later zagen we
Nederlandse Natres in uniform).
My name is Ad Moest ("Amos"), one of the four re-enactors in the pictures. I'm the grey one... Thanks to Alex I got the chance to visit the "Eagle"s Nest". In all the years of re-enacting (since 1995) I've never been there, so it was high time for me. Very early in the morning all of us got in the bus and we went direction Bois Jacques. The history of "Easy Company" is the leading thread that runs through this trip.We also visited a fortress in the Maginot line and Dachau concentrationcamp. At the end we had the "big finale" : Berchtesgaden.We dressed up in world war II uniforms. The Austrians thought that we were just released from a madhouse. The Germans didn't know what to think of it, especially the older generation, when we were standing there at the railway station. Although we expected possible trouble because we were armed with (demilitarized) weapons, we were surprised that the only problem we came into was when we tried to close the big bronze doors : that was NOT allowed. Clearly we're not the first "Band of Brothers" visiting Berchtesgaden. We also met guys form the Dutch National Reserves (NATRES).
Na een klein busritje
door omringende alpenlandschap kwamen we dan toch op de eindbestemming waar
het eigenlijk allemaal om draaide. De plek die ik moest en zou betreden, eens
in mijn leven. Het was als het ware alsof je een uitverkorene was om naar
die bestemming te mogen. Want het ligt niet bepaald naast de deur....
Bij het betreden van deze "Alpenfestung" , ooit een van de best beveiligde gebieden ten tijde
van het derde rijk, bleek daar weinig van over te zijn. Nadat we het station
hadden bekeken onderaan de heuvel konden we zo, met onze wapens de bus instappen
en omhoog rijden. Boven aangekomen herkende ik de poort die ik op vele foto's
had gezien. Vooral de hoogte verbaasde me, aangezien Hitler maar een klein
mannetje was. Na een wandeling door een imposante gang, die was bekleed met
italiaans natuursteen(gift van Mussolini) bereiken we een koepelvormige hal
met toegang tot de lift, een bronzen lift. De lift scheen van zuiver messing
te zijn, maar door het bezoekersaantal kon ik alleen maar de bovenkant waarnemen.
Na als sardientjes in een blikje uit de lift te stappen, hopend niemand te
verwonden met de loop van mijn M1 karabijn, waren we er. De plek waar Hitler
op enkele foto's stond. Rare gedachte, als je nagaat hier op deze plek Hitler
heeft rondgelopen. Vanaf de balustrade had je een geweldig uitzicht over het
alpenlandschap. De diverse wite bergtoppen, het meer waar Eva zwom en beneden
het station. Dit alles bevindt zich op zo'n 2000 meter hoogte. Zeer indrukwekkend
en je vraagt je dan ook af als je hier zou wonen, wat je dan nog meer wilt.
De afloop kennen wij nu helaas maar al te goed......
Finally we arrived at the place what it was all about. This was once in
a life time for me. There was not much left of the "Alpenfestung",
once one of the heaviest fortified areas of the Third Reich. After visiting
the railway station we got back in the bus again and drove up the hill. I
immediately recognized the gate that I saw before on many pictures and I was
very surprized by the height of it; I thought Hitler was just a small guy.
After a walk through the corridor covered with Italian natural stone (gift
from Mussolini) we came into a big dome shaped hall with the elevators made
of bronze. These elevators were so crowded with visitors that I could only
see the upper part of it. I was very careful not to hurt people with the barrel
of my M1 carbine. Finally we were there... Funny feeling knowing that Hitler
once walked here. From the balustrade we had a magnificent view over the Alps,
the snow covered mountain tops, the lake where once Eva Braun was swimming
and the railway station down below. All this at 2000 meters. It was very impressive
and I wonder what a man wants more when he lives up here. We all know how
it ended.....
Sinds 15 jaar organiseer
ik trips naar onderdelen die te maken hebben met de tweede wereldoorlog. In
2000 heb ik mijn eigen Willys jeep (1944) gekocht. Mede dankzij deze hobby
ben ik in kontact gekomen met Triple A. Een geweldige ervaring en
een eerste kennismaking met de chauffeur van de Band of Brother Tours.
In mei 2003 zijn we weer met de Band of Brother Tour op pad geweest in de
Ardennen. Toen de veteranen (Paul Rogers, Earl Mc Clung en John Agnew) met
de medereizigers op pad gingen hebben de chauffeur Steph Leenhouwers en ik
een tijd met elkaar gebabbeld. Het een en ander over busreizen en zo, met
als optie een mogelijke trip samen te organiseren. Eind juli 2003 belde Steph
me op en vertelde dat de BOB tour in September niet doorging. Misschien een
leuk idee om zelf een trip te organiseren. Beiden hebben we onze gedachten
hierover laten gaan en besloten samen de knoop door te hakken en in de papieren
te duiken. Steph zijn aandeel en ik mijn aandeel. Vanaf het eerste telefoontje
liep alles op rolletjes.
Hoewel de tijd wel erg krap was, is het toch gelukt om binnen zes weken een
4-daagse trip te organiseren. Dit alles inclusief hotels en alle afspraken,
met bezoeken aan forten, musea en het Eagles Nest.
De samenwerking was uitstekend en het bericht dat Max en Phyllis Talbert ,
de broer en schoonzus van Floyd Talbert ook van de partij zouden zijn, was
voor velen een verrassing. Immers Floyd Talbert was bij de inname van het
Eagles Nest in 1945 aanwezig. Een belofte van Max en Phyllis aan Floyd om
nog een keer het Eagles Nest te bezoeken werd vorig jaar teniet gedaan toen
door hevige sneeuwval de bus niet naar het Eagles Nest kon gaan. Voor Max
en Phyllis een reden om het nog eens te proberen en speciaal vanuit Amerika
hierheen te komen om onze "Eagles Nest Tour" mee te maken.
Op 26 september was het dan zover. Om 7 uur in de ochtend vertrokken we vanuit
Endhoven richting Bastogne. De eerste ochtendstop was in het Bois Jacques,
een bos rijk gebied aan de rand van Foy , het slagveld van onder andere de
506th PIR. Na het bezoek aan de foxholes met tekst en uitleg van onze Johnny
Jumper werd de trip voortgezet naar fort Simserhof. Het bezoek aan dit immense
fort van de Maginotlinie was voor iedereen een indrukwekkende belevenis. Op
ongeveer 30 meter onder de grond kregen we een heuse rondleiding in een aantal
rijdende wagons die ons meenamen in de bijzondere wereld die "bunker" heet. Om ongeveer 16.00 uur kwamen we aan de bij de rivier in Hagenau, waar
de nachtelijke oversteek was van de 506th met de bedoeling om Duitse krijgsgevangenen
te nemen.
In de oorlog was de rivier veel breder met als uitzicht de stad Hagenau. Op
de plek waar wij stonden was het niet minder indrukwekkend. Het eerste hotel
in Karlsruhe was zeer indrukwekkend en iedereen stortte zich bij aankomst
op het knagen en het bier. Na een welverdiende nachtrust verlieten we het
hotel om 08.00 uur om te vertrekken naar het concentratiekamp Dachau. Een
zeer indrukwekkend monument ter nagedachtenis van velen die daar het leven
lieten. We verlieten de stad Dachau en kwamen omstreeks etenstijd aan bij
hotel Zur Post in Lofer (Oostenrijk). Het reisgezelschap had besloten om met
z’n allen in het hotel te dineren. Na het diner ging een ieder zijn
weg. De een naar de disco en de ander naar de bar.
In het plaatsje Lofer ga je terug in de tijd. Iedereen loopt daar nog in kleding
van weleer. Van bloementjesjurken tot lederhosen. Alles zie je daar. Geweldig.
De volgende morgen vroeg uit de veren en onze leden van de Dutch Currahees
in heus M43 uniform aan de ontbijttafel. Je kon aan het bedienend personeel
zien dat zij zich afvroegen: "Wat gebeurt hier nu?".
"Ja, da sind wir schon wieder!". (grapje) Het personeel kon er wel
de humor van in zien.
Bij aankomst in Berchtesgaden bezochten wij het plaatselijke station, wat
voorheen het station was van de SS. In uniform stonden we met 5 man er voor
de ingang.
We waren net een kermisattractie. Uit alle hoeken en gaten kwamen de mensen
naar ons toe om te zien wat er aan de hand was. Vele, vele foto’s zijn
er geschoten. De trip ging verder daar de Oberzalsberg, de verblijfplaats
van Hitler. Hoewel er veel is gesloopt was er toch een indrukwekkend museum:
"The green house” . Vervolgens in de bus en op weg naar de top.
Met een speciale bus bereikten we de parkeerplaats waar eens de Nazibonzen
met hun Mercedessen een bezoek brachten aan het Kehlstein Haus. Ook daar zijn
er van de Dutch Currahees vele foto’s genomen.
Met wapens en uitrusting verlieten we de begane grond en met een 24 karaat
bladgouden lift bereikten we de ingang van het Eagles Nest. Wat er toen gebeurde
was met geen pen te beschrijven.
Vele toeristen liepen op ons af om samen met ons op de foto te mogen. Ook
in het Kehlstein huis hebben we in voormalige kamers van de Fuhrer foto’s
gemaakt. Eenmaal aan de aandacht van de toeristen te zijn ontsnapt konden
we genieten van het uitzicht. Werkelijk prachtig. Moeilijk om een plaats zoals
dit te verlaten, maar de bus wacht. Beneden nog wat foto’s gemaakt met
lieftallige Amerikaanse dames en weer snel in de bus voor de volgende overnachting
in Ulm. Na het ontbijt reden we weer richting Nederland waar we bij het Wehr
Technische Museum in Koblenz stopten voor de koffie pauze. In overleg met
de chauffeur maakten we er een bezoek van. Voor enkelen onder ons een te kort
bezoek. Het is niet anders. Eenmaal in de bus weer veel plezier. Veel gebabbel
over en weer. Ook op deze trip hebben velen elkaar gevonden. Het was net een
rijdende huiskamer.
Omstreeks 17.00 uur reden we Eindhoven binnen en een ieder bedankte ons voor
de trip en ging met een tevreden gevoel weer naar huis. Voor info zie foto’s
op de site.
Nogmaals dank aan een ieder die deze trip tot een succes heeft gemaakt.
I organize bus tours to World War II historical sites since 1988. In the
year 2000 I bought my own Willys Jeep (1944). Through this I got into contact
with Triple A. A fantastic experience and a first acquaintance
with the driver of the "Band of Brothers Tours".In
May 2003 we met another "Band of Brothers Tour" in the
Ardennes with Paul Rogers, Earl McClung and John Agnew. Steph Leenhouwers,
the bus driver and a personal friend of many Easy veterans, and I talked about
organizing a new tour together. At the end of July I got a call from Steph
telling me that the September "Band of Brothers Tour" was
cancelled, so we got together and within 6 weeks we managed to organize a
four days all-in "Eagles Nest Tour". For us it was a big
surprise that Max and Phyllis Talbert (Max is the brother of Floyd Talbert)
were participating in this tour. The year before they weren't able to visit
the Eagles Nest because of heavy snowfall but they seized this opportunity
and came all they way from the US.
At 07.00 AM on September 26th
we left from Eindhoven in the direction of Bastogne. First stop was the Bois
Jacques at the edge of Foy, former battlefield of the 506th. Johnny "Jumper" de Neef guided us through the woods and showed us the foxholes. Next stop
was Simserhof, a fortress in the Maginot Line, where we got a guided tour
30 meters underground. At about 16.00 PM we arrived at Hagenau. At Hagenau
was the river crossing at night where Easy took German prisoners for interrogation.
After our first night in Karlsruhe
we went to Dachau concentrationcamp; we left at 08.00 AM. The visit was very
impressive. We left Dachau and arrived at Lofer (Austria) at dinner time.
Visiting this town is going back in time. Everyone still dressed like decades
ago.
Early next morning the four members of the Dutch Currahees put on their M43
uniform and went down for breakfast. You could see the staff thinking : "What's
happening here?". "Ja, da sind wir schon wieder!" (joke). They
had a good sense of humor though.
In Berchtesgaden we visited the (former SS) railway station. We stood there
- in uniform - in front of the entrance. From all around people came to look
at us, wondering what was going on. Many, many pictures were taken.
The visit went on to the Oberzalsberg, Hitler's home. Many buidings were demolished
at the end of the war and after. There's a museum called : "The green
house". With a special bus we reached the parking place where Nazi big
shots parked their Mercedesses on their visit to the Kehlstein House ("Eagles
Nest"). Many pictures were taken there too.
With our m1 carbines and gear we got into the immense elevator going to the
Eagles Nest. Again many, many pictures were taken. Once we escaped from the
attention of the tourists, we could enjoy the fantastic view. Back at the
parking place we took some pictures with some nice American ladies and after
that we took off to Ulm, our next stop.
Next day back again to Holland where we had a coffeebreak at the Wehr Technical
Museum in Koblenz. At about 18.00 PM we were back in Eindhoven again.
Alex kwam met het idee om een busreis te organiseren naar het Eagles Nest.
Nou daar had ik wel oren naar, vooral om dat ik daar als kleine jongen al
over fantaseerde om daar eens rond te lopen en er veel over las. De 101st
was bij mij toen nog niet zo in beeld, dat kwam later pas!
Eindelijk het was zo ver. Alex was met de jongens die ons kwamen oppikken
zoals gewoonlijk veel te vroeg! Mijn schoonvader ging ook mee wat ik erg
plezierig vond, want dan kon hij ook eens meemaken om een keer samen met
een bus vol WW2 idioten op pad te gaan!
Eindelijk arriveerden we in Eindhoven en vertrokken we bijtijds richting
Foy, waar de 101st Airborne zwaar heeft gevochten in bizarre weersomstandigheden.
Tijdens de busrit richting Foy draaiden Alex en Steph - onze buschauffeur
- de aflevering van Band of Brothers over Bastogne om het meereizende publiek
er op te attenderen wat er zich nu werkelijk in '44 afgespeeld had; dat
werd ook gewaardeerd.
Toen we uitstapten liepen we naar de schuttersputten of foxholes waar de
Yanks zich toendertijd hadden ingegraven. Ik blijf het ondanks dat ik er
al verschillende malen geweest ben indrukwekkend vinden. Ik zag links en
rechts van mij de hoofdjes naar de grond buigen in de hoop dat ze op de
grond nog een stille getuige zouden aantreffen! Dat resulteerde in het vinden
van een batterij en wat bomscherfjes."OK, instappen" zei Alex
,"we gaan naar de Maginotlinie!". "Waar gaan we ook al weer
naar toe?", vroeg ik aan Alex. "Naar Simserhoff", zei hij.
Ok, op naar Fort Simserhoff!
Daar aangekomen was ik erg onder de indruk van de hele opzet van het gebouw
en de arbeid die mensen kunnen verrichten. "En dat is er nog maar een!",
zei Alex.
Jezus Christmas dacht ik. De Duitsers gingen er met hun panzer zo omheen!
Wat zonde van deze arbeid! George Patton zei altijd: "Forten en bolwerken
zijn vormen van menselijke stupiditeit!". Je rijdt er gewoon omheen!
De Duitsers dus ook.
We gingen met een treintje diep onder de grond wat erg koud was maar wel
leuk van opzet. Volgens de bunkerkenners was er niet veel aan en hadden
ze alles bij het oude moeten laten. Al met al voor mij en mijn schoonvader,
die zichtbaar genoot van dit alles, een leuke ervaring! Next stop Haguenau,
waar Easy de line bewaakte aan de Oder rivier. Daar aangekomen waar we een
grote rivier verwachtten was niets meer over dan een klein stroompje wat
ons enigszins verbaasde. In niets leek het op de aflevering "De last
patrol". Ok, je fantasie gebruiken dan maar! Op naar Koblenz waar we
de nacht doorbrachten. De volgende morgen na het ontbijt op naar Dachau
het voormalig concentratiekamp waar een oude kennis van mij en mijn schoonvader
drie jaar hadden gezeten. Daar aangekomen werden we overmand door de grootte
van deze moordfabriek! De contouren van de barakken waren nog zichtbaar
alsmede ook de wachttorens; wat mensen andere mensen kunnen aandoen! Aangekomen
bij het crematorium en gaskamer kreeg ik het even te kwaad en wilde er zo
snel mogelijk weer uit! Niets voor mij, deze waanzin! Wederom een indrukwekkend
monument van de waanzin van dit voormalig Nazi regime.
In de bus jongens!! Op naar Lofer in Oostenrijk waar we nacht zouden doorbrengen
in een leuk hotelletje. Ik was nog nooit in Oostenrijk geweest en het landschap
vond ik prachtig!! Het hotelletje was zoals ik het mij voorstelde: een hoog "Heidi- gehalte". Ja jongens, op naar Berchtesgaden waar we uiteindelijk
allemaal voor gingen. Het Eagles Nest! Ons ploegje had het M43 tenue al
aangetrokken en eenmaal aangekomen in het stadje stoven we naar buiten om
foto's te schieten bij de Bahnhoff wat een hoop verbaasde blikken opleverde
van de bevolking aldaar!
Op naar het Eagles Nest!! Daar aangekomen gingen we eerst in het museum
om een indruk te krijgen hoe het daar 60 jaar geleden er uit heeft moeten
zien,. want het kostte toch wel een hoop moeite en fantasie om een duidelijk
plaatje voor ogen te krijgen. OK jongens, nu de berg op!! Jezus wat steil
is dat. Aangekomen op het platform stoven we in ons M43 pakje onmiddellijk
naar de koperen ingangsdeuren wat resulteerde in een paar gave foto's. Het
Kehlsteinhaus of zoals de Yanks het noemden het 'Eagles Nest' was gebouwd
door Martin Bormann ("De slijmbal") voor Hitlers 50ste verjaardag.
Bormann's doen en laten is altijd in nevelen gehuld geweest! Altijd op de
achtergrond maar ondertussen!!! Enfin de gang in naar de lift!! Schitterend
gemaakt overigens en ja hoor het Eagles Nest!!!
Wat moest Easy zich oppermachtig gevoeld hebben toen ze dit veroverd hadden!!
Dat landschap, dit uitzicht!! Toen gingen alle remmen los en we maakten
foto's bij de vleet!! Ook de toeschouwers werden steeds enthousiaster waaronder
ook veel USA toeristen die het wel konden waarderen. De plaatselijke Beierse
bevolking begon ook te ontdooien en ging gewillig mee op de foto's! Zoals
Dick Winters zei: "This is your goal this is what you are fighting
for!! We reached it,this is the end of the War! We done it, we are still
alive!" Voor Max Talbert - de broer van Floyd Talbert - was dit ook
erg emotioneel. Zijn in de jaren 80 overleden broer Floyd was een originele
Easy Company 506th member en heeft van Normandy tot het Eagles Nest alles
meegemaakt! Voor Max was dit prachtig om dit namens zijn broer mee te maken.
Voor mij om dit te zien na alles wat ik erover gelezen had en erg vreemde
gewaarwording om te staan op een plaats waar zoveel beslissingen werden
genomen die de 20ste eeuw bepaald hebben. Ongelofelijk!!
Alex came up with the idea
to organize a trip to the "Eagles Nest". I rather liked the idea,
especially because as a child a dreamed about visiting the place and I've
read a lot about it. My interest for the 101st came much later.
Finally came the day. Alex and the other guys picked me up, much too early
as usual. My father in law came with us. I liked that very much and now
he could feel the experience to go along with a bus load of WW2 "idiots".
We gathered in Eindhoven and we took off to Foy, where the 101st fought
in miserable weather conditions. During the bus trip Alex and Steph - our
driver - showed us a video, the Bastogne part of the Band of Brothers miniseries
to show to us all what it was like in 1944. We all appreciated that.
We visited the foxholes in the Bois Jaques near Foy. Although I've been
there quite a few times, I'm still impressed. We found a battery and some
shrapnell.
After Foy, we went on to Fort Simserhoff, part of the Maginot line. I was
very impressed and thought about what George Patton said about fortresses
: "Forms of human stupidity". He went around them just as the
Germans did in 1940. We had a guided tour deep underground in a small kind
of train. It was cold, but my father in law enjoyed every moment of it.
Next stop was Hagenau at the river Oder. We expected a wide river (see the
BOB-part "The last patrol"), but it was just a narrow stream.
Well... use your imagination.
The night was spent in a hotel in Koblenz. Next morning we went to Dachau
concentration camp. An old friend of mine and my father in law were locked
up in there during the war for a three year period. I was overpowered by
the extensiveness of this murder factory, the barracks, the watchtowers
and the crematoria. Again an impressive monument reminding you of the madness
of the Nazi regime.
We would spend the night in a nice hotel in Lofer (Austria). I've never
been in Austria with its beautiful landscape. The hotel was as I expected
: high grade "Heidi". Yes guys! On to Berchtesgaden,
our main objective : the Eagles Nest. The four of us had put on the M43
uniform and got out of the bus to shoot some pictures at the railway station
with the puzzled looking population.
On to the Eagles Nest. First of all we visited the museum to get an
idea how things looked like before the destruction right after the war.
Ok guys, now the very steep road leading to the parking place. Again many
pictures were taken in front of the heavy entrance doors. The Kehlsteinhaus
or "Eagles Nest" as the Yanks called it was built by "Creepy" Martin Bormann as a gift for Hitler's 50th birthday. Behind the doors is
a long corridor leading to the elevators.
Easy must have felt supreme when they captured this place. The landscape
and the view were magnificent. The spectators, of which many American tourists,
became enthousiast. The Bavarian locals started to defrost and got on the
pictures with us too. As Dick Winters said : "This is your goal. This
is what you are fighting for!! We reached it, this is the end of the War!
We done it, we are still alive!" For Max Talbert - Floyd Talbert's
brother - this was a very emotional moment. Floyd, who died in the 80's,
was an original member of Easy 506th and went through a great deal from
Normandy to the Eagles Nest.
For me it was a special experience to be at the spot where many decisions
were made that influenced life during and after the war.
